ปี 2554 นี้ครูหนิงก็ขอให้ลูกศิษย์ที่น่ารักของครูหนิงทุกคนสมหวังกับการเรียน และทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นที่รักของทุกๆ คน ที่สำคัญได้เกรด 4 กันหมดทุกคนเลยนะจ๊ะ Happy New Year 2011 จ๊ะ

ท่านพ่อ กะท่านแม่นะ พอรู้รายชื่อโรงเรียนเท่านั้น พากันขับรถมาดูสภาพของโรงเรียนให้ครูหนิงก่อนเลย กลัวลูกจะไม่กลับมาอยู่ มาบอกว่าโรงเรียนนะ น่าอยู่อย่างนั้น อย่างนี้ ..ทำไงได้ ในใจคิดว่า อืม ถ้าบุญวาสนาของเราให้ได้กลับมาตอบแทนคุณพ่อแม่ที่บ้านก็คงสอบได้ แต่แล้วชะตาฟ้าลิขิตส่งครูหนิงกลับบ้านนอก ละทิ้งเมืองกรุงที่ศิวิไล เมืองกรุงที่มีแต่ความสนุกสนาน มีที่เที่ยว มีทุกอย่างที่ต้องการ แต่ไม่มีพ่อกะแม่อยู่ด้วย

เฮ้อ….แล้วเราจะอยู่ไปทำไม มีแต่การแก่งแย่ง แข่งขัน แย่งกันกิน แย่งกันอยู่ อะไรๆๆ ก็เงินทั้งนั้น อากาศก็ไม่ดี คุณภาพชีวิตคงตกต่ำ สู้กลับไปบ้านของเรา ถิ่นกำเนิดของเรา กลับบ้านไปพัฒนาคนที่บ้านเราก็ได้เนาะ อย่างน้อยก็คงได้กลับไปแบบไม่หนักแผ่นดิน

ผอ.ที่สมศ. ก็ได้กล่าวไว้กะครูหนิงก่อนออกว่า “ให้ไปสนองคุณพ่อแม่ และสนองคุณแผ่นดิน” เท่านั้นวิญญาณครูเข้าสิงอย่างแรง อุดมการณ์อันแรงกล้าเจิดจรัส อย่างน้อยก็เพียงเศษเสี้ยวก็ยังดีที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาคนให้เป็นคนดี  คิดได้อย่างนี้ ชีวิตต้องดำเนินต่อไป เพื่อนๆ ที่อยู่กันมาอย่างรู้ใจทำใจไม่ได้ บอกว่าเร็วมากอยู่ๆ ก็ไปอย่างรวดเร็ว (แหมคนมันน่ารักก็อย่างนี้ล่ะ ใครๆ ก็รักครูหนิง)  จริงๆ แล้วไม่ชอบจริงๆ เลย ไม่ชอบช่วงเวลาที่จะต้องจากใครไป ในขณะที่เรารู้สึกดีๆๆ กะเค้าเลย แต่ทำไงได้ชีวิตต้องดำเนินต่อไป และแล้วครูหนิงก็ออกจากเมืองกรุง ทิ้งทุกอย่างไว้ เก็บเป็นความทรงจำ ยังไงความทรงจำต่างๆ ก็ยังคงอยู่ ตราบใดที่ครูหนิงไม่เป็นอัลไซเมอร์ไปซะก่อน แล้วเวลานั้นก็คงจำไม่ได้ล่ะ ค่อยว่ากัน ..หุหุหุห

ทีนี้ ครูหนิงก็สวมวิญญาณครูมาอย่างเต็มเปี่ยมเลยนำหนังสือเข้าไปรายงานตัวที่ โรงเรียน 10 ต.ค.2548 โห เข้าไปโรงเรียนเท่านั้นล่ะ เอ๊ะ ไหงไม่มีนักเรียนสักคนเลยหว่า ขับรถเข้าไปในโรงเรียน แล้วเข้าไปถามหา ผอ.โรงเรียนเพื่อรายงานตัว ที่ไหนได้วันนี้วันสุดท้ายที่โรงเรียนเปิด เค้าปิดเทอมกัน โอ้ ลัล ลา สบายเราล่ะที่นี้ ออกจากงานไม่เท่าไหร่มาเจอปิดเทอม อืม ดีอย่างนี้นี่เอง (เชื่อป่ะ ใครไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ ครูหนิงเลือกเรียนคณะครุศาสตร์ เพราะมีปิดเทอมนี่ล่ะ เห็นพ่อ กะแม่เพื่อนเป็นครู เค้าได้พาลูกไปเที่ยวโน้นเที่ยวนี่ น่าจะสบาย เลยอยากไปครูมั่ง ณ เวลาขณะนั้นนะ) รอเวลา เที่ยวไปเรื่อยเปื่อย ลัลล้าไปเรื่อยๆ จนถึงวันเปิดเทอม

โรงเรียนที่ครูหนิงอยู่คะ เป็นโรงเรียนขยายโอกาส นักเรียนก็ไม่มากประมาณ 120 คนได้ ครูก็มีประมาณ 12 คน ดูแล้วน่าจะดูดี แต่โรงเรียนก็ค่อนข้างแคบ มีพื้นที่ใช้สอยน้อยมาก อาคารต่างๆ ก็อยู่ติดๆๆ กัน สงสัยอยู่ในหมู่บ้านเค้าคงแบ่งเนื้อที่ให้กันในอดีตได้เท่านี้ อืมก็ดี เดินไม่ไกลเท่าไหร่ คงไม่เป็นไร วันแรกที่มาโรงเรียน เห็นครูเค้าบอกว่านักเรียนจะมาโรงเรียนประมาณ 7 โมงนิดๆ ไอ้เราก็ด้วยวิญญาณครูใหม่เข้าสิง มาโรงเรียนแต่เช้าเลย ตื่นแต่เช้า ทั้งๆ ที่อยู่เมืองกรุงเหรอ ฝันไปเถอะ สายตลอด มาที่นี่สายไม่ได้ พอมาถึง แหมๆๆ นักเรียนยังไม่ค่อยมาเลย นักเรียนมองกันใหญ่ คงสัยว่าเป็นใคร สวยขนาดนี้ (หุหุหุห) วันแรกก็นะ แต่งตัวซะเต็มยศ กระโปรง ส้นสูง แต่งให้สวยหน่อยสมกับสาวเมืองกรุงลงดอย นักเรียนเลยสงสัยใหญ่ อาจจะคิดว่าเป็นเซลล์มาขายของก็ได้ มาใหม่ก็ถามโน้นถามนี่นักเรียนไปตามระเบียบ ต้องสร้างสัมพันธภาพซะหน่อย

ทีนี้ถึงคราวไปแนะนำครูหน้าเสาธง เขินมากๆๆ ก็แนะนำตัวไปตามระเบียบ ยิ่งกว่าได้รับตำแหน่งนางสาวไทยซะอีก หุหุห รักเด็กค่ะรักเด็ก นักเรียนแซวใหญ่เลย มีการขอเพลงให้ครูใหม่ด้วยนะ มีจดหมายน้อย จดหมายใหญ่ทุกวัน สงสัย นานๆๆ จะมีครูสวยหลงมา หุหุหุห เด็กๆๆ ไม่รู้ซะแล้วครูหนิงดูใจดี แต่ที่จริงนะ ระวังให้ดีเหอะ อย่ามาซนแล้วกัน แต่นี่ต้องสวมวิญญาณนางฟ้าไปก่อน หลอกให้หลงไปก่อน แล้วเจอกัน เด็กๆจ๋า อย่าดื้อนะ…

 แต่เราลืมนึกไปว่า สิ่งเหล่านั้นอาจเกิดขึ้นจากปัจจัยที่เราควบคุมไม่ได้ก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่า เราจะต้อง ถูกทำลายไปด้วย เพราะท้ายที่สุดแล้วตัวที่ทำลายความรู้สึกต่างๆ ของเรา ไม่ใช่ปัจจัยเหล่านั้น แต่เป็นตัวเรา เองต่างหาก ที่คิดย้ำหรือมุ่งความสนใจไปกับความรู้สึกที่ไม่ดีต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

 เพราะฉะนั้นถ้าเราสามารถปรับเปลี่ยนมุมมองของเรา หรือเลือกที่จะมองในสิ่งที่ควรมอง แทนที่การมองในสิ่ง ที่บั่นทอนจิตใจหรือความรู้สึกเราได้ เมื่อนั้นเราก็จะมีความสุขกับชีวิตของเรามากขึ้น ตัวอย่างง่ายๆ ที่เราทำได้ เช่น มีคนขับรถปาดหน้าเราหรือแซงเรา แน่นอนว่าเราอาจโกรธ แต่เราเปลี่ยนมุมมองที่เลือกมองเสียใหม่ แทนที่จะคิดว่า ทำไมคนๆ นี้ถึงนิสัยไม่ดี หรือทำอะไรที่ไม่เข้าท่า เป็น “เขาคงมีธุระจำเป็นที่จะต้องไป ให้เขา ไปเถอะ” หรือ คนบางคนชอบพูดจาไม่ดีกับเรา เราอาจรู้สึกแย่ และคิดว่า “ทำไมคนๆ นี้ถึงไม่รู้จักมารยาท หรือหัดพูดจาดีๆกับคนอื่นเสียบ้าง” เราก็เปลี่ยนความคิดเสียใหม่เป็น “การพูดในโลกนี้มีหลายแบบ นี่ก็เป็นอีก ลักษณะหนึ่งที่ช่วยทำให้เราเปิดโลกทัศน์เรียนรู้ในสิ่งใหม่ๆ มากขึ้น

” การเปลี่ยนมุมมอง หรือพยายามหามุมมองที่เราควรเลือกมองนั้น ไม่ได้หมายความว่า เรากำลังหลอกตัวเองอยู่ แต่เป็นวิธีการที่ช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้น เมื่อเรารู้สึกดีขึ้น เราก็จะมีความสุขมากขึ้น เหมือนกับตัวอย่างของ โทมัส เอดิสัน ครับ ห้องทดลองของ โทมัส เอดิสัน ได้ถูกไฟไหม้ในช่วงเดือนธันวาคม ของปี ค.ศ. 1914 ถึงแม้ว่ามูลค่าความเสียหายจะสูงถึง 2 ล้านเหรียญก็ตาม แต่ตัวอาคารก็ได้รับเงินประกันเพียงแค่ 238,000 เหรียญเท่านั้น ทั้งนี้เพราะตัวตึกทำมาจากคอนกรีต ที่ทำให้คิดว่าน่าจะป้องกันไฟได้เป็นอย่างดี

ผลงานส่วนใหญ่ของ โทมัส เอดิสัน ได้รับความเสียหาย และมอดไหม้ไปในกองเพลิงในคืนนั้น ในช่วงที่ไฟ กำลังลุกโชนอยู่นั้น ชาลี ลูกชายวัย 24 ของ เอดิสัน ได้พยายามค้นหาพ่อของตนภายใต้กลุ่มควันที่พวยพุ่ง และซากปรักหักพังที่ร่วงหล่นลงมา ในท้ายที่สุด ชาลีก็ได้พบกับพ่อของตน ที่กำลังยืนมองดูไฟที่ลุกโหมอย่างหนัก ในเสี้ยววินาทีนั้น ชาลีรู้สึกว่า ตนเองเจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกินกับสิ่งที่พ่อของตนได้รับ เพราะว่า เอดิสันในขณะนั้นอายุอานามก็ปาเข้าไป 67 ปี แล้วและผลงานสิ่งประดิษฐ์ต่างๆก็มอดไหม้ไปในกองเพลิงทั้งหมด แต่เมื่อ เอดิสันเห็นลูกของตนเท่านั้น ก็ได้เอ่ย ขึ้นว่า “ชาลี แม่ของแกอยู่ที่ไหน” และเมื่อชาลีบอกว่าตนเอง ไม่รู้ว่าแม่อยู่ที่ไหน เอดิสันก็บอกให้ชาลีรีบไปตามแม่ของตนมา พร้อมทั้งพูดว่า “รีบไปตามแม่มา เธอคงไม่ เคยได้เห็นอะไรแบบนี้ตราบนานเท่านานที่เธอมีชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้”

รุ่งเช้าหลังจากเหตุการณ์ไฟไหม้ได้สงบลง เอดิสันได้มองดูซากปรักหักพังและพูดขึ้นว่า “นี่เป็นคุณค่าที่ยิ่งใหญ่ ในหายนะที่เกิดขึ้น เพราะว่าความผิดพลาดที่เราได้ทำไว้ ถูกเผาไหม้ไปหมดเรียบร้อยแล้ว ขอบคุณพระเจ้าที่ ช่วยให้เราได้เริ่มต้นใหม่” หลังจากเหตุการณ์ไฟไหม้ได้ประมาณ 3 สัปดาห์ เอดิสันก็ได้ประดิษฐ์ หีบเพลงเครื่องแรกของโลกได้สำเร็จ จากเรื่องที่นำมาเล่าให้ท่านได้อ่าน สะท้อนให้เห็นว่า ไม่ว่าเราจะเผชิญกับความโหดร้าย ปัญหาหรืออุปสรรค อะไรก็ตาม ถ้าเราเลือกมองในสิ่งที่เรามองแล้วสบายใจ ความสุขก็เกิดขึ้นได้ไม่ยาก แต่ถ้าเรามัวแต่มุ่งไปที่ ปัญหา ฟูมฟายกับสิ่งที่เกิดขึ้น เศร้าเสียใจ โอกาสที่เราจะกลับมาเริ่มใหม่ก็ยากครับ สภาวะทางจิตของเราก็ จะค่อยๆ จมหายไปเรื่อยๆ มีแต่ความทุกข์เข้ามาแทนที่ แล้วชีวิตที่เหลือจะอยู่ได้อย่างไรกัน

 “You can’t direct the wind, but you can adjust the sail.” “เราบังคับทิศทางลมไม่ได้ แต่เราปรับเปลี่ยนใบเรือได้”

…ความสุขของเราขึ้นอยู่กับว่าเราจะปรับเปลี่ยนตัวเราให้เข้ากับสภาพที่เป็นอยู่ได้ดีมากน้อยแค่ไหน ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆที่อยู่แวดล้อมตัวเรา เพราะนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เราไม่มีความสุขอย่างแท้จริง…

ที่มา http://www.pantip.com/cafe/library/topic/K7320963/K7320963.html

เป็นคำกล่าวที่ตอนนี้ครูหนิงจะต้องทำความเข้าใจ และยอมรับถึงสิ่งที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงแล้วล่ะซิ เรื่องของเรื่องก็คือ ครูหนิงจะได้ย้ายโรงเรียนเข้าในเมืองแล้ว ความรู้สึกแรกที่รู้ข่าวก็ดีใจมาก เพราะจะได้กลับมาใช้ชีวิตที่สุขสบาย ไม่ต้องตื่นนอนแต่เช้า ไม่ต้องขับรถวน
ภูเขา โค้งซ้าย โค้งขวา  ไม่ต้องขับรถ นั่งรถเป็นชั่วโมง ไม่ต้องกินข้าวกะมาม่า ฯลฯ โห… ทีแรกนะ ดีใจสุดๆๆ แต่ตอนนี้พอเวลาเริ่มเข้าใกล้ และใกล้วันที่จะต้องไปจริงๆ ใจหายอย่างบอกไม่ถูกเลย รู้สึกว่านักเรียนที่นี่ ถึงแม้จะดื้ออยู่บ้าง แต่เค้าก็รักเรานะ เค้าจริงใจกะเรา  
ยังไม่กล้าบอกนักเรียนเลยว่าครูหนิงจะย้ายแล้ว….ย้าย ย้าย..

 เริ่มต้นชีวิตข้าราชการครูที่โรงเรียนแห่งนี้ อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน ด้วยบังเอิญ หรือความจงใจก็ไม่รู้นะ คุณพ่อและคุณแม่ อยากให้ครูหนิงกลับมาทำงานที่บ้าน ก็เลยวิงวอนลูกให้มาสอบบรรจุเป็นข้าราชการครูที่น่าน ประมาณ เดือนกันยายน 48 (ถ้าจำไม่ผิด) โห..เราก็นะจริงๆ ก็ไม่อยากมาหรอก เพราะด้วยความที่ไม่อยากสอนมาตั้งแต่ต้นแล้ว กลัวการสอนหน้าห้องมากๆ แต่ถนัดการสอนแบบตัวต่อตัวมากกว่า ทีนี้ด้วยเหตุที่ไม่มีใคร กลับมาทำงานอยู่ที่บ้านกะท่านพ่อ ท่านแม่ เราจะทำไงด้วย เค้าขอร้องขนาดนั้น ก็คงต้องมาสอบให้ท่านสบายใจ ถือว่าทำให้ท่านแล้ว ดีกว่าไม่ได้ทำ เดี๋ยวจะมานั่งเสียใจทีหลังอีก จากนั้นครูหนิงก็มาสอบตามที่ท่านพ่อ ท่านแม่ ขอร้อง ก็เข้ามาสอบในวิชาเอกวิทยาศาสตร์ทั่วไป ตอนนั้นเค้ารับ 2 ตำแหน่ง บังเอิญหรือไม่บังเอิญก็ไม่รู้  ไม่อยากอวด เลย สอบบรรจุได้ที่ 1 ตายล่ะ นี่ขนาดไม่ได้สอนหนังสือมาตั้งนานแล้วนะ แล้วก็อ่านหนังสือไปนิดเดียวเอง แค่คืนก่อนสอบ แต่จำได้ว่า อาจารย์ท่านนึงเค้าเคยสอนว่า”ถ้าเราจะไปสอบ หรือไปทำอะไรก็ตามให้ทำให้สุดความสามารถ จะได้ไม่เสียใจภายหลัง แล้วก็ให้นึกถึงสถาบันที่สั่งสอนท่านมาด้วย ถ้าไม่พร้อม ก็ให้เตรียมตัวก่อน จะได้ไม่เสียชื่อ ” อ่ะนะ เราก็เตรียมตัวซะนิดนึง เดี๋ยวจะหาว่าทำให้เสียชื่อสถาบัน…

ทีนี้ ..สอบเสร็จก็ประมาณ 2-3 สัปดาห์ กริ๊งๆๆๆ ครูหนิงประชุมอยู่ (ตอนนั้นทำงานอยู่ สมศ. ซึ่งเกี่ยวกับการประเมินคุณภาพภายนอกของโรงเรียนต่างๆ) สวัสดีค่ะ ที่บ้านครูหนิง โทรมา …อืม เค้าประกาศผลสอบแล้วนะ ..”ค่ะ ว่าไงคะ ไม่ติดใช่ป่ะ ว่าแล้ว ทำไปมั่วๆๆ ” …”ไม่ติดได้ ไง ได้ที่  1 เลยนะ ต้องไปรายงานตัวอาทิตย์หน้า”….”ห๊า.ดูผิดหรือเปล่า ไม่จริงมั้ง” ในใจยังไม่เชื่อว่าจะติดนะใจเริ่มต้นขึ้นมาทีละนิดละ ในที่สุด..ก็ตามนั้น

งงงงง…เลยที่นี้ ทำไงดีบอกหัวหน้าไว้ก่อนมาสอบว่า “แค่มาสอบแขวนขึ้นบัญชีไว้เท่านั้นพี่  กว่าจะได้ไปนะ เพ่  ก็ 2 ปี โน่นล่ะ” (ในใจก็คิดว่าจะสอบติดอยู่ล่ะ แต่คงไม่ได้ที่ดีแบบนี้ เอาไว้แขวนบัญชีก็แล้วกัน) และแล้วในวันที่จะต้องตัดสินใจ จะอยุ่หรือจะไปดี ..ที่นี่งานก็ดีทุกอย่าง เพื่อนร่วมงานก็ดี  ชีวิตของเราจะต้องกลับไปเป็นครูหรือนี่ ทำไงๆๆ …นอนไม่หลับ คิดไม่ตก ตัดสินใจไม่ถูก จะสอนได้เหรอ ไม่ได้สอนตั้งนานแล้ว แล้วไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ไปเป็นครูดอยไหน …ตายล่ะ ครูหนิงจากสาวเมืองกรุง ม่งสู่ดอย…

(ติดตามตอนต่อไป…นี่เพิ่งเริ่มนะ)

สำหรับ…วันเวลาดีๆ ที่มีความหมาย..

 คงเป็นธรรมดาของมนุษย์
ปถุชน คนหนึ่ง….

Merry Chrismas and Happy New Year 2010

สุขอยู่ที่ใจ …ครูหนิง…

ชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้
ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น
แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น
อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคนที่ทำให้เรารู้สึก
“ไม่ธรรมดา” ที่จะนึกถึงเรียกว่าเป็น “ความพิเศษ”
ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ
ก็ในเมื่อคำว่า “พิเศษ” หมายถึงความจำเพาะ ความแปลกแยก
ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ
กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด
 
ให้ “ความรู้สึกดีดี” จากจิตใจที่ดีดี
ให้ “ความอาทรถึง” จากจิตใจที่นึกถึง
ให้ “ความห่วง” จากจิตใจที่เป็นห่วง
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี “สติ”
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ “คุกรุ่น”
ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้
 
แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง “ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม”
และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง
ก็จงหยุดพักตรึกตรอง อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด”สิ่งดีดี”
จนกระจัดกระจาย
 
เพราะ “การให้ความหมาย” ไม่ใช่ “การตั้งความหวัง”
คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน
แต่คนสองคน “จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน”
 
เพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง “การเรียกร้อง”
“ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ” โดยที่ไม่รู้ตัว
มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข
เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ
หากเริ่มรู้สึกตัวว่าความร้อนเริ่มทวีขึ้น
เราต้องค่อยๆ เดินออกมาสูดอากาศเย็น
หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาหาไอแดดเช่นกัน
 
และอย่าลืมว่า “ความพิเศษ” ไม่ได้จำกัดว่า
จะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุด หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว
ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ
พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้
 
ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้
ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา
จงให้ “ความพิเศษ” เป็นชีวิตชีวาเป็นแววตาที่แจ่มใส
เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้ ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม
ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่ ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว
แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร
 
จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น สดใส เช่นสายน้ำ
เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา เป็นสีเขียวของใบไม้ ที่เย็นที่ตาและที่ใจ
และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า “คนพิเศษ”
คนนั้นจะอยู่ใกล้หรือต้องจากกันไกล
“ความพิเศษ” นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม
ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน

**ว่างคะ..ว่างอีกแล้วเจอใน pantip ชอบมากๆๆ ขอเก็บไว้ล่ะกัน…..ครูหนิง 

Merry christmas..EVE